„Wojna o nosorożce” W roku 1965 po 70 latach nieobecności gatunku do Suazi sprowadzono ponownie nosorożce białe i odtąd rozpoczęła się regularna walka z kłusownikami, a na czele obrońców zwierząt stanął Ted Reilly z doborowymi strażnikami oddanymi sprawie, co było niełatwe ze względu na wsparcie kłusowników przez tajwańskich handlarzy. „Suazyjska wojna o nosorożce” trwała w latach 1988–1992, w którym to okresie populacja nosorożców znowu zmalała, tym razem o 80% procent. Kłusownictwo nasiliło się pod koniec lat 80. i konieczne było zaostrzenie prawa. Strażnicy byli aresztowani za pomoc w kłusownictwie, a nagrody były podwajane, jeśli pracownicy parków brali udział w takich działaniach i w desperackiej próbie ratowania nosorożca, PN Hlane pozbawił rogów pozostałe zwierząta w grudniu 1991 roku i zamknął je w strzeżonych wybiegach. W styczniu 1992 r. kłusownicy uzbrojeni w karabiny AK-47 zaatakowali strażników w Królewskim Parku Narodowym Hlane, którzy dostali pozwolenie na uzbrojenie się w broń palną. Po pozbawieniu nosorożców rogów kłusownicy przenieśli się do także założonego przez Teda rezerwatu Mkhaya. Trzy miesiące później udało się strażnikom schwytać tam kilku kłusowników, niedługo potem dwóch przestępców zginęło w strzelaninie w Big Bend, zostali zastrzeleni, gdy wyciągali broń i stawiali opór. Rogi zostały odzyskane.