Do Polski wróciła na krótko przed wybuchem II wojny światowej. W okresie okupacji niemieckiej nie opuściła Warszawy. Zajmowała się m.in. aranżowaniem wnętrz, np. otwartej w kwietniu 1940 kawiarni „U Aktorek”. Tuż przed powstaniem warszawskim wstąpiła do Armii Krajowej. Po zaprzysiężeniu otrzymała stopień strzelca. Przyjęła pseudonim „Irpo” – od imienia i nazwiska, tak również sygnowała niektóre swoje prace. Podczas powstania zajmowała się wystrojem polowych kaplic i ołtarzy. Przy jednym z nich postawiono jej słynny dziś obraz – Matka Boska Armii Krajowej. „Za namalowanie w ogniu działań obrazów religijnych, koniecznych dla ołtarzy polowych” gen. Tadeusz Komorowski–Bór odznaczył ją Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Niestety w zrujnowanej przez Niemców powstańczej Warszawie straciła wszystkie swoje prace. Ocalały tylko te, które pozostały w Stanach Zjednoczonych po wystawie w Nowym Jorku.
Kiedy powstanie upadło, trafiła do niewoli niemieckiej i przeszła przez obozy jenieckie Lamsdorf (Łambinowice), Altenburg i Oberlangen. Pracowała też przymusowo w fabryce amunicji w Chemnitz. Nawet w takich warunkach rysowała i malowała swoje towarzyszki niedoli.