Drogoń połyskliwy (Poecilus cupreus) – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny dzierowatych. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję. Eurytop. Żeruje na drobnych bezkręgowcach, ale uzupełnia dietę roślinami.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1758 roku przez Karola Linneusza na łamach dziesiątego wydania Systema Naturae pod nazwą Carabus cupreus. Wyróżnia się w jego obrębie cztery podgatunki:
Poecilus cupreus cupreus (Linnaeus, 1758), Poecilus cupreus dinniki (Lutshnik, 1912), Poecilus cupreus erythropus Dejean, 1828, Poecilus cupreus matthiesseni (Lutshnik, 1930).
Morfologia Chrząszcz o wydłużonym ciele długości od 9 do 14 mm, ubarwionym czarno z grzbietową stroną metalicznie miedzistą (najczęściej), purpurową, zieloną, niebieską, fioletową lub czarną, niekiedy dwubarwną, a ponadto z członami pierwszym i drugim czułków pomarańczowymi; zdarzają się też formy o rdzawoczerwonych lub żółtobrązowych udach, a nawet całych odnóżach. Wierzch ciała jest ogólnie bardziej matowy niż u P. cursorius. Człony czułków od pierwszego do trzeciego zaopatrzone są w ostre kile. Głowa ma gęsto i dość mocno punktowane ciemię.