Przed wydrukowaniem ostatecznej wersji Goldberg dodawał do fotografii inscenizowanej sceny ostatnie szczegóły – retuszował niezbędne elementy, wprowadzał napisy i umieszczał ramkę z rymowankami objaśniającymi obrazShalom Sabar, “meʼa shnoṭ karṭise „shana ṭova”: le-toldotav shel ha-minhag ve-hitpathuto ht-omanutit,” w: Muky Tsur (red.), Ba-shanah ha-baʼah: ‘shanot ṭovot’ min ha-ḳibuts, Givʻat Ḥavivah: Yad Yaʻari, ha-Merkaz le-tiʻud ṿe-ḥeḳer shel ha-Shomer ha-tsaʻir; Ḳiryat Śedeh Boḳer: Ha-Merkaz le-moreshet Ben-Guryon, Universiṭat Ben-Guryon ba-Negev; Efʻal: Yad Ṭabenḳin, merkaz meḥḳari raʻyoni ṿe-tiʻudi shel ha-tenuʻah ha-ḳibutsit, 2001, s. 21 (hebr.). Autor stwierdza, że „mimo inscenizacji i sztuczności tych scen, zawierają one cenne dane etnograficzne dotyczące zwyczajów i ich pielęgnowania, ubiorów, zajęć Żydów, wyglądu przedmiotów religijnych oraz wnętrz domowych, takich jak meble i ozdoby.”.. Nie wiadomo jaką drogą projekty Goldberga trafiły do innych wydawców kart pocztowych – warszawskich firm S. Resnik, Central czy nowojorskiego Williamsburg Art Company.