oraz hebrajski elementarz Tsafririm autorstwa Icchaka Kacenelsona i Icchaka Berkmana (Ahisefer, połowa lat dwudziestych XX wieku). Narysował także wiele stron tytułowych, np. dla serii dziecięcej Josefa Ravina Maysehlekh fun der gantser velt (Opowieści z całego świata; Gitlin, 1921.), także dla drugiej książki jubileuszowej dziennika „Hajnt” (1938)Finkelstein, Haynṭ, Tel-Aviv 1978, s. 288 (jid.)..
W latach dwudziestych XX wieku Goldberg otworzył przy ulicy Marszałkowskiej 131 (od roku 1937 przeniesioną do nowego lokalu przy ulicy Królewskiej 25) w Warszawie drukarnię i pracownię cynkografii artystycznej pod nazwą GraficonKsiążka Informacyjno-Adresowa Cała Warszawa, 1930, dział XIII s. 28.. W warsztacie, w którym pracował wraz z żoną Esterą projektował czcionki hebrajskie, ozdoby drukarskie i litografie oraz wykonywał matryce dla szeregu wydawnictw i gazet. Oprócz zamiłowania do rymowanek i ilustrowania stron tytułowych Goldberg darzył szczególną estymą liternictwoNachman Mayzel, “Di yidish-poylishe ḳinstler-plastiḳer,” Geṿen amol a lebn: dos Yidishe ḳulṭur-lebn in Poyln, Buenos Aires: Tsenṭral-farband fun Poylishe Yidn in Argenṭine, 1951, s. 186 (jid.).. Dążył do udoskonalenia typografii hebrajskiej (zwłaszcza w kontekście druku żydowskiego w Polsce), gdyż uważał ją za wadliwą i psującą przyjemność z czytania.