Dołki przypodstawowe są wyraźnie wgłębione, a zewnętrzne z nich są długie i całkowicie oddzielone są od brzegu przedplecza podłużnymi żeberkami nieco szerszymi i krótszymi niż u P. koyi, szerszymi niż u P. lepidus. Tylna krawędź przedplecza jest węższa niż podstawa pokryw. Pokrywy mają silnie rozwinięte i wyraźnie odstające na boki ząbki w kątach barkowych oraz niepunktowane lub punktowane słabo rzędy. Para chetoporów przytarczkowych występuje lub nie, ale zwykle jest obecna. Chetoporów dyskalnych na trzecim międzyrzędie jest od dwóch do czterech (zwykle trzy), a pierwszy z nich leży daleko przed środkiem długości pokrywy. Niekiedy na jednej z pokryw dostrzec można chetopor dyskalny na międzyrzędzie piątym. Występują zarówno formy o skrzydłach tylnych skróconych, jak i o skrzydłach tylnych w pełni wykształconych, przy czym częściej spotyka się te pierwsze. Episternity są nieco dłuższe niż szersze. Odnóża mają stopy o członie ostatnim porośniętym od spodu szczecinkami. Genitalia samca mają edeagus nieco mocniej na bok zagięty niż u P. koyi.

Ekologia i występowanie Owad rozmieszczony od nizin po przedgórza. Zasiedla tereny otwarte, niezacienione i suche, w tym stepy i pola uprawne.