Drogoń piaskowy (Poecilus lepidus) – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny dzierowatych. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję od Pirenejów po Syberię.

Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1763 roku przez Giovanniego Antonia Scopoliego pod nazwą Carabus vulgaris. Po przeniesieniu do rodzaju Poecilus okazała się ona być młodszym homonimem, w związku z czym za ważny uznaje się epitet nadany w 1785 roku przez Nathanaela Gottfrieda Leskego w kombinacji Carabus lepidus. Wyróżnia się w jego obrębie pięć podgatunków:

Poecilus lepidus csikii (Kult, 1949) Poecilus lepidus gressorius Dejean, 1828 Poecilus lepidus lepidus Leske, 1785 Poecilus lepidus schatzmayri Jeannel, 1981 Poecilus lepidus sulcatissimus Reitter, 1908

Morfologia Chrząszcz o wydłużonym ciele długości od 10 do 15 mm, lśniącym u samców i bardziej matowym u samic, ubarwionym czarno z wierzchem metalicznie miedzistym, purpurowozłotym, złocistym, zielonozłotym, niebieskim, fioletowym lub czarnym, czasem dwubarwnym. Czułki są całkowicie czarne, a ich człony od pierwszego do trzeciego zaopatrzone są w ostre kile. Delikatnie mikrorzeźbione przedplecze w tylnej części zwęża się ku tyłowi i ma krawędzie boczne w tylnej połowie proste lub prawie proste, a tylne kąty dobrze zaznaczone, acz małe.