Na modelach zwierzęcych stwierdzono, że agoniści GLP-1 przenikają barierę krew-mózg, m.in. poprzez tanycyty. Takie szlaki komunikacyjne są możliwe dzięki dużo większej trwałości syntetycznych antagonistów od naturalnego GLP-1.
Stosujący agonistów GLP-1 zgłaszają również wyciszenie natrętnych myśli dotyczących jedzenia, alkoholu, nikotyny, narkotyków, i innych czynności kompulsywnych, jak zakupy czy skubanie paznokci. Badania wykazały, że agoniści GLP-1 działają wyciszająco na jądro półleżące, odpowiedzialne za odczucie nagrody, a które również posiada receptory GLP-1.
Badania na szczurach i ludziach wykazał, że podawanie agonistów GLP-1 zmniejsza głód opioidowy.
Działania niepożądane U jednego na dziesięć pacjentów występują działania niepożądane w postaci dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (m.in. nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka). Zwykle są one jednak krótkotrwałe i ustępują w ciągu pierwszych tygodni po rozpoczęciu leczenia. W badaniu z 2021 stwierdzono, że 4,5% przyjmujących semaglutyd przewało terapię z powodu dolegliwości żołądkowo-jelitowych.
Niektóre badania kohortowe i kliniczno-kontrolne wykazywały, iż długotrwałe stosowanie agonistów receptora GLP-1 może zwiększać ryzyko zapalenia lub nowotworu trzustki. Przeprowadzane badania kliniczne dowiodły jednak, iż ryzyko wystąpienia tych powikłań jest niewielkie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Leki przeciwcukrzycowe