Analogicznie Seedbed opisuje następująco: I can have a relation now, I can’t even see you, there are no strings attached (Mogę nawiązać teraz relację, a nawet cię nie widzę, nie ma żadnych barier między nami). Ponieważ każdy performance był rozgrywany w inne dni tygodnia, Acconci opisuje je jako poszczególne przystanki, które przyrównuje do przeszłości (Tranference Zone), teraźniejszości (Seedbed) i przyszłości (Supply Room). Nie można ich jednak rozdzielić, tak jak trzy pomieszczenia galerii składają się na jeden budynek. Z biegiem lat sława Seedbed przyćmiła pozostałe performance, dlatego historycy sztuki zazwyczaj analizują go w oderwaniu od całości.
Kontekst Vito Acconci uprawiał performance od 1969 roku. Z każdym kolejnym występem przesuwał granicę, do jakiego stopnia może naznaczyć swoje ciało (body art) jako żywe płótno. Jednocześnie starał się wybadać, jak daleko może angażować w swój performance widzów, nieprzygotowanych na to, czego mogą doświadczyć - naruszenia ich przestrzeni osobistej, nadużycia zaufania odbiorcy do artysty. Seedbed miało na celu przekroczenie wszelkich norm i barier - fizycznych, psychologicznych, seksualnych, społecznych i moralnych.