Opis katalogowy Metropolitan Museum of Art wskazuje, że Acconci wpisał się w dominujący wówczas w Ameryce trend minimalistyczny, ograniczając ingerencję w przestrzeń galerii prawie do zera. Widzowie nie musieli nawet widzieć artysty, żeby wejść z nim w kontakt. Rachel Taylor, kustoszka wystawy retrospektywnej Sonnabend Show Jan 72: Archives w Tate Gallery w Londynie wskazuje, że potrójny perfromance w Sonnabend Gallery był szczytowym osiągnięciem Acconciego w dziedzinie wzajemnej interakcji artysty i odbiorcy. Acconci badał wzajemnie oddziaływanie między psychologią jednostki a społeczeństwem, także w strukturach przestrzennych. Eksplorowanie granic między wnętrzem i zewnętrzem skłoniło go do przejścia w stronę architektury. Obydwie placówki podkreślają, że Seedbed było przełomowym wydarzeniem w dziedzinie performance'u i jednym z najsłynniejszych dzieł sztuki lat 70. XX wieku. Jednocześnie historycy sztuki zachowują dystans co do oceny moralnej wydarzenia. Hal Foster na łamach monograficznej pracy Sztuka po 1900 roku: modernizm, antymodernizm, postmodernizm opisuje performance jako otoczony złą sławą.