Para chetoporów (punktów szczecinkowych) przytarczkowych występuje zawsze. Na międzyrzędzie trzecim występuje od dwóch do czterech (zwykle trzy) chetoporów, zwykle umieszczonych blisko trzeciego rzędu. Skrzydła tylnej pary są skrócone. Rzędy pokryw są u podgatunku nominatywnego niewyraźnie punktowane, a u P. s. havelkai całkowicie pozbawione punktowania. Odnóża cechują się stopami ze szczecinkami na spodzie ostatniego członu.
Ekologia i występowanie Gatunek palearktyczny. Podgatunek nominatywny znany jest z Ukrainy, Rumunii, południowoeuropejskiej i zachodniosyberyjskiej części Rosji oraz Kazachstanu. P. s. havelkai jest endemitem Słowacji, bardzo rzadko spotykanym, występującym wyłącznie w Karpatach Zachodnich na rzędnych powyżej 800 m n.p.m., na zachód dochodzącym do Wielkiej Fatry, zasiedlającym nasłonecznione pastwiska i przesieki.
Przypisy
Kategoria:Biegaczowate Kategoria:Chrząszcze Azji Środkowej Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1908 roku