Pedius longicollis – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny dzierowatych.

Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1802 roku przez Thomasa Marshama pod nazwą Carabus inaequalis. Okazała się ona jednak być młodszym homonimem, w związku z czym za ważny uznaje się epitet nadany w 1812 roku przez Caspara Erasmusa Duftschmida w kombinacji Carabus longicollis.

Morfologia Chrząszcz o wydłużonym ciele długości od 5,2 do 6,8 mm. Ubarwienie ma brązowe do smoliście brunatnego (rzadko rdzawe) z jaśniejszymi, zwykle czerwonobrązowymi czułkami, głaszczkami i odnóżami. Głowa jest stosunkowo smukła. Również dość smukłe przedplecze jest u podstawy poprzecznie punktowane na całej szerokości, zaopatrzone w jedną parę dołków przypodstawowych. W zarysie krawędzie boczne przedplecza mają przed kątami tylnymi wyraźne i dłuższe niż u P. inquinatus wklęśnięcia. Pokrywy są wyraźnie spłaszczone, o obrzeżonych podstawach, wyraźnych barkach oraz grubo i gęsto punktowanych rzędach, pozbawione rządków przytarczkowych, zaopatrzone w pojedynczą parę delikatnych chetoporów (punktów szczecinkowych) dyskalnych umieszczonych w wierzchołkowej ćwiartce trzecich międzyrzędów. Para chetoporów przytarczkowych zwykle jest obecna, ale czasem jej brak.