Państwowy monopol zapałczany posiadał osobowość prawną.
Zapałki i surowce zapałczane Zapałkami w rozumieniu ustawy o monopolu zapałczanym były wszelkiego rodzaju pręciki z drzewa, słomy, tektury itp., materiały powleczone masą, która dały się zapalić przez potarcie, a zatem przedmiotem monopolu były oprócz zapałek zwykłych, również zapałki wiatrowe, świeczkowe, ze stearyny, wosku, zapałki bengalskie oraz zapałki papierowe używane w górnictwie.
Uprawnienie Ministra Skarbu Bez zezwolenia Ministra Skarbu zabraniano: wyrobu zapałek na obszarze Rzeczypospolitej, przywozu zapałek z zagranicy.
Minister Skarbu ustanawiał ceny sprzedaży zapałek oraz zwalniał spod monopolu zapałki przeznaczone na wywóz zagranicę. Zapałki przywożone z zagranicy, podlegały opłacie celnej i podatkowi konsumpcyjnemu, pobieranemu w formie dodatku do cła.