Z kolei sami artyści w swoim wniosku o pozwolenie na jej instalację zapowiadali, że będzie miała 2,9 metra szerokości i 4 metry wysokości, a do jej zbudowania potrzeba 150 beczek o pojemności 50 litrów lub 80 beczek o pojemności 200 litrów.
Kontekst Bezpośrednio instalacja odnosiła się do nowo wybudowanego wówczas Muru Berlińskiego. Ponadto w tym samym czasie miasto było często barykadowane podczas protestów przeciwko wojnie w Algierii. Dzieło było komentarzem do obydwu tych wydarzeń. W szerszym znaczeniu, dzieło wpisywało się w nurt neoawangardy i było głosem w toczącej się wówczas dyskusji o granicy między sztuką a przedmiotem użytkowym, a także roli muzeum sztuki w realiach społeczeństwa konsumpcyjnego (zapowiedź krytyki instytucjonalnej).
Artyści neoawangardowi początku lat 60. XX wieku odkrywali na nowo techniki, które wynalazła lub wypromowała awangarda przedwojenna, takie jak ready-made czy kolaż. Jednocześnie zdali sobie sprawę z nieuchronności, z jaką sztuka zacznie podlegać zasadom komercjalizacji w warunkach społeczeństwa konsumpcyjnego. Był to czas, kiedy w Ameryce rodził się pop-art.