Jednakże Dezyderiusz naraził się Karolowi Wielkiemu udzielając schronienia synom Karlomana po śmierci ich ojca 771. Karol korzystając z tego pretekstu rozwiódł się z Hermenegardą i najechał królestwo byłego teścia w 773 r. Dezyderiusz próbował się bronić, ale został pobity pod Mortara (Ara Mortis). Następnym etapem wojny było oblężenie stolicy Longobardów Ticinum (współczesnej Pawii). Oblężenie trwało do czerwca 774 r., kiedy to w zamian za darowanie życia swoich żołnierzy i poddanych Dezyderiusz poddał miasto. W 774 roku został zdetronizowany przez swojego zięcia, który sam przejął koronę Longobardów, a następnie w 781 przekazał ją swojemu synowi – Pepinowi. Dezyderiusz zaś wraz z rodziną został zesłany jako więzień do Francji (prawdopodobnie do opactwa w Corbie lub według innych do klasztoru w Liège (współcześnie w Belgii)).
Zobacz też władcy Longobardów
Przypisy
Bibliografia Praca zbiorowa,Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki, Mediaset Group SA, 2007, ss. 75,
Kategoria:Władcy Longobardów Kategoria:Władcy Spoleto Kategoria:Zmarli w VIII wieku