Afrygus – postać z powieści Teodora Parnickiego Twarz księżyca.
Postać Afrygus był nieślubnym dzieckiem Mitroanii z dworskim koniuchem chorezmijskim, urodzonym w 274 lub 275 roku. Czekał z ujawnieniem się jako pół krwi Swijaszyda na odpowiedni moment. Miał zamiar poświęcić początek swego panowania wyrzynaniu możnych, aby mianować się obrońcą maluczkich i władcą upośledzonych, Chrystusem, czyli pomazańcem z rąk tych które od pokoleń wykoślawił trud. Groziło mu jednak, że kapłani świętego chorezmijskiego Prakonia, kierujący ludem, mogli go uznać za świętokradcę i zwrócić lud przeciw niemu. Po to, by mu przekazać jak uniknąć tej komplikacji, spotkał się z nim w czasie swej misji dyplomatycznej do Persji w 299 roku Sykoriusz Probus. Afrygus przedarł się wówczas do niego, uciekając polującym na jego głowę najemnikom, i spotkał się w przebraniu dworskiego koniucha na dziedzińcu pałacu Sasanidów. Jako prawowity dziedzic korony chorezmijskiej nie chciał jednak rady od Rzymianina. Przekazał jedynie wiadomość matce. W 305 roku rzeczywiście zdobył tron chorezmijski.