Remedium na tę sytuację miało być rozbudowane studium polskiej przyrody i sztuki, ze szczególnym naciskiem na sztukę ludową, którą postrzegano jako nieskażoną i czystą od obcych wpływów. Szczególnie ceniona była sztuka wileńszczyzny.
Cech krytykował także ideę artysty jako jednostki wybitnej i znajdującej się ponad społeczeństwem. Zamiast tego proponował własny model artysty jako człowieka stojącego na jednym poziomie z narodem i razem z nim ciężko pracującego na rzecz świetlanej przyszłości. Wymienione postulaty wpisały się w szersze tendencje panujące w świecie artystycznym II RP. Bardzo podobne poglądy na sztukę reprezentowały chociażby Blok Zawodowych Artystów Plastyków, Bractwo św. Łukasza, Zrzeszenie Uczniów Akademii Sztuk Pięknych – „Złoty Róg” czy Szczep Szukalczyków Herbu Rogate Serce. Twórca tego ostatniego był zresztą w dobrych relacjach z opiekunem cechu Stanisławem Matusiakiem, który gościł go u siebie w domu w 1926 roku podczas rozstrzygnięcia konkursu na pomnik Adama Mickiewicza. Do Szczepu został później wcielony lider “Łukaszy” Zygmunt Kowalski.