W latach 1930–1939 Miejska Galeria Sztuki stanowiła filię Instytutu Propagandy Sztuki w Warszawie. Wtedy bardzo silne związki łączyły Galerię z Władysławem Strzemińskim, Katarzyną Kobro czy Henrykiem Stażewskim. Podczas Wystawy Plastyków Nowoczesnych w 1933 Strzemiński pokazał po raz pierwszy swoje najważniejsze obrazy 11 Kompozycji architektonicznych i 10 obrazów unistycznych, a Katarzyna Kobro 6 Kompozycji przestrzennych.
Od 1951 istniała jako łódzki oddział Centralnego Biura Wystaw Artystycznych w Warszawie, a od 1962 jako Biuro Wystaw Artystycznych w Łodzi.
Od lat 70. ważną sferą działalności Galerii jest gromadzenie dzieł sztuki. W dziale malarstwa najpełniej reprezentowany jest nurt sztuki nadrealno-metaforycznej (Zdzisław Beksiński, Kiejstut Bereźnicki, Jerzy Krawczyk, Zbigniew Makowski, Kazimierz Mikulski, Jerzy Nowosielski, Jonasz Stern).
Na początku lat 90. nazwa instytucji została zmieniona na Państwową Galerię Sztuki, a w 1997 przywrócono pierwotną nazwę — Miejska Galeria Sztuki w Łodzi. W szerokim zakresie prezentuje polską i obcą sztukę współczesną we wszystkich technikach i mediach.