Od 1948 roku był członkiem Węgierskiej Akademii Nauk. Kierował zorganizowanym przez siebie w 1961 roku Archiwum Bartóka, w 1969 roku przekształconym w Instytut Muzykologii Węgierskiej Akademii Nauk. Był redaktorem pism muzycznych „Uj zenei szemle” (1926–1929 i 1947–1949) i „Magyar zene” (1960–1973) oraz serii wydawniczych „Studia Musicologica Academiae Scientiarum Hungaricae” (1967–1973) i „Zenetudományi Tanulmányok” (1953–1961).

Swoją działalnością przyczynił się do stworzenia na Węgrzech nowoczesnych, zinstytucjonalizowanych badań muzykologicznych. Był autorem prac syntetycznych oraz rozpraw dotyczących szczegółowych zagadnień z dziedziny muzyki, zajmował się studiami etnograficznymi nad muzyką węgierską oraz nad jej historią od średniowiecza do czasów współczesnych. Był autorem prac na temat życia i twórczości Béli Bartóka: Bartók, sa vie et son ouevre (Budapeszt 1956, 2. wyd. 1968), Béla Bartók (Lipsk 1968) i Béla Bartók. Musiksprachen (Lipsk 1972). Opublikował ponadto pracę poświęconą historii muzyki A zene története (Budapeszt 1940, 5. wyd. 1974, 6. wyd. 1984) oraz monografię Beethoven (Budapeszt 1944, 5. wyd. 1976).

Przypisy

Kategoria:Węgierscy muzykolodzy Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1973 Kategoria:Ludzie urodzeni w Budapeszcie