Od stycznia 1944 r. przeprowadził szereg akcji zbrojnych. Zlikwidował m.in. posterunki policji ukraińskiej w Księżpolu, Obszy, Potoku Górnym, Cieplice, Kuryłówce. Współpracował z sowieckim zgrupowaniem partyzanckim płk. Petra Werszyhory w czasie walk w rejonie Dąbrowicy, Ożanny, Kuryłówki i Cieplic oraz w trakcie próby zdobycia Krzeszowa. Dzięki rozbijaniu przez jego grupę niemieckich grup kontyngentowych ustały rekwizycje żywności we wsiach Zasania. Od kwietnia 1944 r. jego oddział walczył z grupami UPA. Oddział „Wołyniaka” tworzyło wtedy kilka osób przebywających na stałe z Zadzierskim, oraz kilka innych dołączających do nich w razie potrzeby. Podczas ofensywy Sowietów 24 lipca 1944 r. przeprowadził (wskazał bród na rzece) przez San oddziały gen. Puchowa i umożliwił im opanowanie opuszczonego przez Niemców Leżajska bez żadnych walk i strat, za co został prawdopodobnie przez Sowietów odznaczonyGarbacz Dionizy, Żołnierze „Wołyniaka”, Stalowa Wola 1999, s. 9.Przypisywanie „Wołyniakowi” zasług w wyzwoleniu Leżajska to jeden z elementów tworzonej obecnie o nim legendy. Leżajsk wyzwolił 1178 pp płk. F.Barbasowa (Барбасов, Феоктист Александрович), z 350 DP gen. mjr G. Wiechina, z 13 Armii gen płk N. Puchowa. 1178 pp prowadził walki wzdłuż Sanu na odcinku od Sieniawy w kierunku północnym. (O walkach w okolicach Leżajska pisał W.