Michał Bakunin, Pierre Joseph Proudhon) i inni.
Typowy portret Nadara przedstawia wyizolowaną postać, na której skupiona jest cała uwaga. Tło jest neutralne, rola stroju i rąk modela jest zminimalizowana. Pozy, w jakich Nadar ustawiał modeli, są różnorodne: jedni siedzą, inni stoją; patrzą w różne strony i w różny sposób. Zabiegi miały te na celu wydobycie charakteru portretowanej osoby. Jak sam pisał, celem jego portretów było poszukiwanie takiej nici porozumienia, która łączy cię z modelem, pomaga ci w poznaniu go, zapoznaje cię z jego przyzwyczajeniami, ideami i osobowością, i pozwala na wykonanie (…) prawdziwie przekonującej podobizny, portretu intymnegoN. Gosling, Nadar, Nowy Jork 1976, s. 37. Za: N. Rosenblum, Historia fotografii światowej, Bielsko-Biała 2005, s. 67..
Szczytowy okres działalności Nadara w dziedzinie portretów przypadał na lata 1855–1860. W latach 60. jego zdjęcia stawały się coraz bardziej pospolite i konwencjonalne, co było wymuszone przez ogromne zapotrzebowanie i gust klasy średniej. Komercyjny charakter fotografii utrzymał się również po przejęciu zakładu przez syna, Paula.
Galeria