Języki wschodniobałtyckie – grupa, do której zalicza się blisko spokrewnione języki bałtyckie: litewski i łotewski, łatgalski, żmudzki oraz wymarłe kuroński, seloński i zemgalski.
Historia Języki wschodniobałtyckie wywodzą się ze wspólnego zespołu dialektów bałtyckich, które w pierwszym tysiącleciu naszej ery rozwijały się na obszarach dzisiejszej Litwy, Łotwy oraz części sąsiednich ziem. Ich stopniowe wyodrębnienie było związane z rozpadem wspólnoty prabałtyckiej oraz różnicowaniem się poszczególnych grup plemiennych.
We wczesnym średniowieczu na obszarze wschodniego Bałtyku funkcjonowały liczne wspólnoty bałtyckie, m.in. Litwini, Łatgalowie, Zemgalowie, Zelowie, Kurowie i Żmudzini. Posługiwały się one blisko spokrewnionymi dialektami, z których część z czasem rozwinęła się w odrębne języki, natomiast inne stopniowo zanikły wskutek asymilacji ich użytkowników.
Najsilniejszą ciągłość zachowały język litewski i język łotewski, które w czasach nowożytnych ukształtowały własne normy literackie. Język litewski rozwinął się głównie na bazie dialektów auksztockich, natomiast standardowy język łotewski przede wszystkim na podstawie dialektów środkowołotewskich.