grupuje ona kilka rodzajów tj. dziobogłowiec (Berardius), butlogłów (Hyperoodon), tropikowal (Indopacetus), dziobowal (Mesoplodon), tasmanowal (Tasmacetus) oraz zyfia (Ziphius). Początkowo wielorybnikom, jak i teriologom znane były dwa gatunki z rodzaju dziobogłowiec – dziobogłowiec północny (B. bairdii) oraz dziobogłowiec południowy (B. arnuxii). Frederick William True w 1910 roku, zliczając zachowane okazy zyfiowatych, stwierdził, że przedstawiciele Berardius są najrzadsze spośród wszystkich taksonów rodziny oraz jedynie 14 okazów udało się odłowić. W tym samym roku Roy Chapman Andrews zwiedził Narodowe Muzeum Przyrody i Nauki w celu odszukania szkieletu dziobogłowca północnego – w owym czasie potwierdzono występowanie tego gatunku u wód Japonii, kwestionowano również, że lokalna nazwa „tsuchi-kujira” przypisana jest właśnie jemu. Inni badacze jednak, jak N. Okada, przypisali tę nazwę butlogłowi północnemu (H. ampullatus); jednakże podczas porównania kośćca Andrews skłonił się do stwierdzenia, że osobniki nazywane „tsuchi-kujira” są dziobogłowcami północnymi.