ich obserwacje i komentarze pełnią funkcję dydaktyczną.
Szczególnie istotnym motywem powieści jest stan zabytków kultury materialnej. Budrewicz zwraca uwagę na naturalistyczne opisy zniszczonych zamków, pałaców, budowli sakralnych i innych zabytków, które kierują uwagę czytelnika na potrzebę ochrony ginącego dziedzictwa. Zrujnowane przestrzenie stają się nośnikami pamięci historycznej; należą do nich m.in. ruiny w Kazimierzu Dolnym i Bochotnicy oraz podziemia zabytkowych budowli. Umiński łączy przy tym obrazy przyrody i historii, natury i kultury, większe znaczenie przypisując krajobrazowi kulturowemu. Idealizowane piękno przyrody zostaje skontrastowane ze zniszczonymi pozostałościami rezydencji, zamków i kościołów.
Budrewicz ocenia jednak powieść jako nieudaną artystycznie. Dążenie autora do wiernego przedstawienia topografii oraz przekazania precyzyjnych i wyczerpujących informacji geograficzno-przyrodniczych ograniczało przedstawienie przeżyć podróżnych. Również Krystyna Kuliczkowska zaliczyła Po kraju do najmniej udanych powieści krajoznawczych Umińskiego.
W 2006 roku książkę zaliczono do bardziej popularnych utworów Umińskiego.
Przypisy
Kategoria:Powieści Władysława Umińskiego Kategoria:Polskie powieści dla dzieci i młodzieży Kategoria:Powieści z 1913 Kategoria:Krajoznawstwo