Fania Brancowska z domu Jocheles (ur. 22 maja 1922 w Kownie, zm. 22 września 2024) – nauczycielka, bibliotekarka, statystyk, w czasie II wojny światowej została uwięziona w getcie wileńskim, następnie walczyła w szeregach żydowskiego ruchu oporu i sowieckiej partyzantki, po odzyskaniu niepodległości przez Litwę zaangażowała się w działania na rzecz upamiętnienia oraz zachowania spuścizny wileńskich Żydów.
Życiorys Okres przedwojenny Urodziła się 22 maja 1922 roku w Kownie, ówczesnej stolicy Litwy. Była córką Beniamina Jochelesa i jego małżonki Racheli z d. Gałuńskiej. Jej ojciec był z zawodu elektromechanikiem, pracował w elektrowni kolejowej w Kownie. Miała siostrę Rywkę (ur. 1927). Przy urodzeniu nadano jej imię Fajga, jednakże od najmłodszych lat nazywano ją jego rosyjskim zdrobnieniem Fania.
W 1927 roku, kilka miesięcy po wojskowym zamachu stanu, jej ojciec został aresztowany pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Polski. Dzięki zabiegom litewskiego przyjaciela rodziny został zwolniony z aresztu, jednakże Jochelsowie byli zmuszeni w trybie natychmiastowym opuścić Litwę.