Gdy amerykański kongresmen Mike Honda złożył projekt niewiążącej rezolucji, która wzywała Japonię do oficjalnych przeprosin i przyjęcia historycznej odpowiedzialności za zmuszanie kobiet do prostytucji w wojskowych domach publicznych, udała się do Waszyngtonu, gdzie 15 lutego 2007 roku wraz z dwiema ocalałymi Koreankami wzięła udział w publicznym wysłuchaniu przed podkomisją Izby Reprezentantów ds. Azji i Pacyfiku. Krytycznie odnosiła się do stosowania w publicznym obiegu eufemistycznego określenia „pocieszycielki” (ang. Comfort Women), podkreślając, że ona i inne ocalałe powinny być – zgodnie z historyczną prawdą – nazywane „ofiarami wojennych gwałtów, uprowadzonymi i zniewolonymi przez Cesarską Armię Japońską”.

W 1998 roku rząd Japonii – w ramach szerszego programu skierowanego do holenderskich ofiar wojennego niewolnictwa seksualnego – zaoferował jej finansowe zadośćuczynienie. Odmówiła jednak przyjęcia pieniędzy, uznając działania Tokio za nieszczere i stanowiące próbę wyciszenia krytyki ze strony ofiar. W późniejszych latach była obiektem ataków ze strony japońskiej prasy.