Pisklęta arktycznych dinozaurów miałyby się wykluwać w okresie pomiędzy czerwcem a wrześniem. Możliwe, że mniejsze dinozaury na okres zimowy poddawały się hibernacji, natomiast większe osobniki, jak Nanuqsaurus, musiały nadal zdobywać pożywienie.

Na podstawie m.in. wskaźników wzrostu i analizy struktury tkanki kostnej naukowcy ustalili, że arktyczne dinozaury, w tym Nanuqsaurus, miały wyższą temperaturę ciała, niż ich krewni w cieplejszych rejonach świata. Niewykluczone, że Nanuqsaurus był opierzony, co pozwoliłoby mu lepiej zachowywać ciepłotę ciała. Ponadto znaleziska arktycznych dinozaurów i udowodnienie, że zamieszkiwały koło podbiegunowe przez cały rok, potwierdzają teorię o stałocieplności dinozaurów.

Paleośrodowisko Nanuqsaurus żył w tzw. edmontońskim stadium faunalnym, w późnym mastrychcie. Zamieszkując obszary na szerokości paleogeograficznej 80–85 °N, wystawiony był na bardziej surowe warunki klimatyczne, niż żyjące bardziej na południe dinozaury. Temperatura wynosiła ok. 10–12 °C w cieplejszych miesiącach, w zimę spadając do nawet -3 °C. O niskich temperaturach panujących na późnokredowej Alasce świadczy fakt, że paleontolodzy nie odkryli jak dotąd żadnych tamtejszych okazów zwierząt zmiennocieplnych, takich jak żółwie, krokodyle czy płazy.