O wielkości poezji przesądza połączenie autentycznego uczucia, indywidualnego charakteru i wyjątkowości talentu.

Jeffrey Riegel zaznacza, iż: „Yuan Mei jest uważany przez wielu za największego chińskiego poetę osiemnastego stulecia”. W popularnej opinii przetrwała jednak głównie pamięć o nim jako osobie o bystrym intelekcie i ciętym dowcipie. Według Luo Yuminga: „Poezja Yuan Meia posiada swoje szczególne, wyróżniające ją cechy, ale nie może być nazwana tworem wielkiego mistrza, co ma coś wspólnego z jego filozofią życia. Dzięki swej przenikliwej inteligencji był on w stanie płynąć z falą społeczeństwa i czerpać przyjemność z miłosnych spotkań. [...] Analogicznie, chociaż jego poezja jest zróżnicowana w formie i stylu, nie charakteryzuje jej żaden poważny wigor lub intensywna pasja, ale raczej nowość i oryginalność”. Poezja Yuan Meia była dobrze przyjmowana przez współczesne mu społeczeństwo ponieważ dzięki ożywiającemu ją duchowi wyzwolenia i żywej wyobraźni oferowała ulgę od codziennej presji. Jego niewątpliwą zasługą było poszerzenie zakresu tematycznego poezji. Jego twórczość była wszechobejmującą autobiografią i nie było dla niego nic zbyt trywialnego lub przyziemnego, co nie mogłoby stać się tematem wiersza.