Prace konstrukcyjne uruchomiono w 1983 r. Pierwotne założenia przewidywały, że do napędu posłuży silnik Textron Lycoming IO-720 o mocy 400 KM. W 1984 r. zamknięto projekt wstępny z ukończonym cyklem badań tunelowych. Rok później zbudowano makietę kabiny oraz ukończono płatowiec. W 1986 r. zainstalowano wyposażenie, rok później rozrysowano projekt oraz przeprowadzono w Instytucie Lotnictwa testy podwozia sprężystego, które skonstruował zespół z Politechniki Warszawskiej kierowany przez inż. Romana Świtkiewicza. Budowę prototypu nr 001 ukończono w 1988 r., został przekazany do prób statycznych. Prototyp nr 002 ukończono 7 listopada 1989 r., tego dnia zaprezentowano go przedstawicielom Wojska Polskiego.
W 1989 r. nastąpiła zmiana inżyniera prowadzącego – to stanowisko objął mgr inż. Wojciech Woźniczka. W listopadzie przeprowadzono próby naziemne, obejmujące m.in. kołowanie. 19 grudnia oblatano prototyp wyposażony w silnik AI-14RD (produkowany na licencji radziecki silnik M-14Pm) o mocy 265 kW. Maszynę pilotował Jerzy Jędrzejewski. Drugi prototyp, oznaczony jako PZL-105L, wyposażono w pierwotnie zaplanowany dla niego silnik Lycoming. Oblotu tego egzemplarza dokonano 27 lipca 1991 r. Maszyna została dostosowana do wszechstronnego zastosowania.