Już wkrótce po jego powstaniu, dzieło było uważane za przełomowe w dziejach rzeźby. Przełamywało dominujące wówczas, klasyczne formy reprezentowane przez Auguste’a Rodina. Duchamp-Villon zreinterpretował obecny od antyku pomnik konny i wprowadził tym samym rzeźbę do sztuki współczesnej.

Duchamp-Villon już za życia zdobył sobie uznanie w kręgach artystów i kolekcjonerów sztuki. Jego pozycja utrwaliła się wraz z wystawą indywidualną podczas Salonu Jesiennego w Paryżu w 1919 roku, kiedy to w rok po jego śmierci na froncie I wojny światowej jego bracia, Marcel Duchamp i Jacques Villon pokazali publiczności dziewiętnaście jego prac, w tym Konia. Aż do lat 60. XX wieku to Duchamp-Villon był najbardziej znanym artystą ze swojego rodzeństwa, zanim to nowe pokolenie artystów awangardowych nie odkryło na nowo dadaistycznej twórczości Marcela.

Oryginalna rzeźba z gipsu znajduje się obecnie w Philadelphia Museum of Art, gdzie trafiła w 1999 roku w ramach wymiany ze spadkobiercami Anny Warren Ingersoll.