Ludwik Walkowiak (ur. 22 sierpnia 1908 w Sławinie Starym k/Ołobąku, zm. 26 października 1989 w Poznaniu) – polski duchowny rzymskokatolicki, kapłan archidiecezji poznańskiej, w latach 1945-1947 kapelan żołnierzy polskich we Francji, proboszcz parafii św. Mikołaja w Miejskiej Górce (1947-1972), dziekan dekanatu jutrosińskiego (1950-1972) Wielkopolscy księża od XVIII do XX wieku [dostęp: 2024-03-02].
Życiorys Jego ojciec Marcin i Agnieszka z domu Cugier byli rolnikami. Ludwik był ich drugim dzieckiem - miał dziewięcioro rodzeństwa.
1 grudnia 1939 został aresztowany i wywieziony do Kazimierza Biskupiego, następnie został przewieziony do Fortu VII. 24 maja 1940 trafia do obozu koncentracyjnego w Dachau. 1 sierpnia 1940 wywieziony do kamieniołomów w Gusen. 8 grudnia 1940 wraca do Dachau, gdzie otrzymuje nowy numer obozowy 22083. Ks. Walkowiak doczekał tam wyzwolenia przez wojska amerykańskie, które wkraczają do obozu 29 kwietnia 1945Leon Bujacz, Obóz koncentracyjny w Dachau. Napisał na podstawie własnych przeżyć..., Łódź 1946..
W 1998 wydana została książka na podstawie rękopisu ks. Walkowiaka pt. "Dwa fronty. Wspomnienia więźnia II wojny światowej", książka doczekała się drugiego wydania pt. "Ksiądz z Dachau.