Z myślą o zmodernizowanych wagonach silnikowych w VEB Waggonbau Ammendorf zamówiono 50 wagonów doczepnych, które dostarczono na przełomie lat 1953 i 1954. Otrzymały one oznaczenie B 53: B – Beiwagen, 53 – rok produkcji. Powstały one na bazie konstrukcji wyprodukowanej w LOWA i Bautzen. W przeciwieństwie do T 24 U doczepy produkcji Ammendorfu miały dwuczęściowe drzwi przesuwne. Tarcze hamulcowe umieszczono pośrodku osi. W 1957 r. doczepa nr 1800II dostała nr 1750III, zwolniony przez BEL 50 (przenumerowany na 1749II).
Modernizacja Po tym, jak w latach 1959–1964 BVG zmodernizowało swoje tramwaje T 24 na Rekowagen (typy TE 59, BE 59/1 i BE 59/2), w 1964 r. do remontu skierowano także doczepy B 53. W porównaniu z TE 59 i BE 59, w których zachowano oryginalny szkielet, B 53 otrzymały nową konstrukcję nadwozia. Wykorzystano stare układy hamulcowe i zestawy kołowe, które nie były kompatybilne z innymi Rekowagen. W modernizowanych doczepach nie zamontowano już miejsca dla konduktora, ponieważ w toku było wprowadzanie obsługi bezkonduktorskiej. Przebudowane doczepy oznaczono jako BE 64. Dołączano je do składów za wagonami BE 59, argumentując to lepszym działaniem hamulców w tych wagonach. BE 64 wprowadzono do eksploatacji między listopadem 1964 a lutym 1966. Doczepy otrzymały numery z zakresu 2101II–2150II.