W okresie I wojny światowej zginęło 165 mieszkańców Leśnicy, głównie mężczyzn walczących w szeregach armii niemieckiej. Kapitulacja Niemiec i proklamowanie państwowości polskiej w 1918 r. podniosły temat nowego wytyczenia granic na Górnym Śląsku. W Leśnicy, położonej na obszarze mieszanego etnicznie powiatu strzeleckiego, od 1919 r. działała komórka Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska pod kierownictwem Antoniego Pateroka. Wśród mieszkańców miasta wyraźnie przeważała jednak ludność niemiecka: w plebiscycie górnośląskim 20 marca 1921 r. 899 osób opowiedziało się za pozostaniem w granicach Niemiec, a 101 za przyłączeniem do Polski.
W trakcie III powstania śląskiego w maju i czerwcu 1921 r. Leśnica oraz sąsiednie miejscowości były miejscem krwawych walk. 7 maja 1921 r. o godz. 21 Leśnica została zdobyta przez baon strzelecki Pawła Dziewiora z podgrupy „Bogdan”. O podejściu na pozycje wyjściowe do ataku na miasto, poszczególne kompanie zasygnalizowały wystrzeleniem zielonych rakiet, natomiast wystrzelenie czerwonej rakiety przez dowódcę batalionu oznaczało rozkaz do przeprowadzenia natychmiastowego natarcia. W efekcie krótkiej, lecz zażartej walki o Leśnicę straty w ludziach po stronie powstańców były minimalne, przeważnie wskutek odłamków granatów ręcznych. Niemcy wycofali się z Leśnicy szosą na Zdzieszowice.