W tymże roku założył Akademię Śpiewaczą (Singakademie) we Wrocławiu, jednocześnie utrzymując się z lekcji śpiewu i muzykiEitner 1885. W 1827 uzyskał posadę wykładowcy na Uniwersytecie Wrocławskim, w Królewskim Akademickim Instytucie Muzyki Kościelnej, w miejsce zmarłego właśnie F.W. Bernera. W 1829 został dyrektorem muzycznym uczelni, a od 1831 do śmierci kierował instytutemCarl-Maria-von-Weber-GesamtausgabeStrona Inst. Muzykologii UWr . Zaangażował się w promocję utworów dawnych kompozytorów niemieckich, zwłaszcza Bacha i Händla, głównie wykonując ich muzykę ze swoimi zespołami, ale także publikując w tej tematyce w gazetach. Promował także pieśni bardziej współczesnych twórców, w tym ballady LöwegoEitner 1885.
Był organizatorem życia muzycznego we Wrocławiu, założycielem lub współzałożycielem różnych zespołów i towarzystw muzycznychEitner 1885, w tym w 1819 Verein für Kirchenmusik (Towarzystwo Muzyki Kościelnej)Strona Inst. Muzykologii UWr , Liedertafel (1823)Carl-Maria-von-Weber-Gesamtausgabe. Zmarł w czasie podróży po SzwajcariiEitner 1885.
Życie prywatne
W 1810 ożenił się ze śpiewaczką (sopran) z Królewca, Wilhelminą z d. Müller (zm. 1825), z którą miał pięcioro dzieciCarl-Maria-von-Weber-GesamtausgabeEitner 1885.