Jerzy Janusz Staniszewski (ur. 16 kwietnia 1896 w Suwałkach, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Syn Władysława i Marii z Romanów urodzony 16 kwietnia 1896 w Suwałkach, ówczesnej stolicy guberni suwalskiej. Ukończył szkołę handlową w rodzinnym mieście i studiował na Uniwersytecie w Piotrogrodzie.

Uczestnik I wojny światowej. Żołnierz I Korpusu Polskiego w Rosji. W czasie wojny z bolszewikami 1920 walczył w szeregach 10 pułku ułanów.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 10 pułku ułanów w Białymstoku. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 60. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 47. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Po awansie został przeniesiony do 9 pułku strzelców konnych w Grajewie. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 25. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku. Po 1935 został przeniesiony do 8 pułku strzelców konnych w Chełmnie na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku.