Języki fleksyjne – języki syntetyczne cechujące się rozbudowaną strukturą morfologiczną, której jednostki służą do wyrażania stosunków syntaktycznych. Podstawowym zjawiskiem morfologicznym jest fleksja, czyli binarne tworzenie form gramatycznych z podstawy i formantu.
Języki fleksyjne od aglutynacyjnych różni zakres znaczeń gramatycznych wyrażanych przez pojedynczy morfem. W językach aglutynacyjnych morfemy mają charakter monofunkcyjny, tzn. każdy z nich przekazuje jedną informację gramatyczną. W językach fleksyjnych powszechna jest polifunkcyjność morfemów, co sprawia, że informacje gramatyczne są łączone w jednym afiksie. Np. liczbę mnogą węgierskiego wyrazu („dom”) urabia się za pomocą formantu , elativus jest natomiast – zarówno w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej – wyrażany za pomocą formantu . Z kolei w języku polskim (będącym językiem fleksyjnym) końcówka -ów (np. w wyrazie panów) jednocześnie wyraża przypadek (dopełniacz) i liczbę (mnogą); podobnie w słowackim wyrazie („domów”) nierozkładalna morfologicznie końcówka jest wykładnikiem zarówno dopełniacza, jak i liczby mnogiej.