thumb|Plakat Praca dla Polski – Polska dla pracy – proj. Zygmunt Glinicki, 1930 thumb|Plakat Linia Polono Palestieanǎ– proj. Zygmunt Glinicki, 1934 Zygmunt Glinicki (ur. 9 kwietnia 1898 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski artysta malarz, grafik, działacz niepodległościowy, porucznik kawalerii rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Andrzeja i Anieli z Ichnatowskich urodzony 9 kwietnia 1898 w Warszawie.

Był członkiem „Zarzewia”, Polskich Drużyn Strzeleckich i Polskiej Organizacji Wojskowej. Po powołaniu Wojska Polskiego w 1918 został wcielony do 1 pułku szwoleżerów, w szeregach którego walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. W 1920 dostał się do niewoli sowieckiej. Po zakończeniu wojny został przeniesiony do rezerwy w stopniu podchorążego. 7 lipca 1926 prezydent RP mianował go podporucznikiem w rezerwie ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 302. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 19 pułku ułanów w Ostrogu.

W 1925 ukończył rozpoczęte wcześniej studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Później współpracował z szeregiem wydawnictw, m.in. Towarzystwem Wydawniczym „Ignis”, projektując ilustracje i okładki książek. Zajmował się również malarstwem, tworzył także plakaty, przede wszystkim reklamoweRudzińska 1975, s.