Zbudowano trzy egzemplarze samolotu Albatros W.8, które otrzymały numery 5001–5003, nadane w 1918 roku przez Kaiserliche Marine (przy czym nie wiadomo, czy ostatni egzemplarz o numerze 5003 został w ogóle ukończony). Przeprowadzone testy wykazały, że W.8 miał mniejszą prędkość maksymalną zarówno od Hansa-Brandenburg W.12, jak też od jego ulepszonego następcy – Hansa-Brandenburg W.29. Również dostępność wykorzystanych do napędu W.8 silników Benz Bz.IIIb była niewystarczająca, co w parze z gorszymi od konkurencji osiągami i układem konstrukcyjnym zadecydowało o nieskierowaniu samolotu do produkcji seryjnej.
W.8 był ostatnim wodnosamolotem wytwórni Albatros zbudowanym podczas I wojny światowej.
Opis konstrukcji i dane techniczne Albatros W.8 był dwumiejscowym, jednosilnikowym wodnosamolotem pływakowym w układzie dwupłatu konstrukcji drewnianej. Długość samolotu wynosiła 9,59 metra, a jego wysokość 3,39 metra. Rozpiętość skrzydeł wynosiła 11,46 metra, zaś powierzchnia nośna 27,3 m². Masa użyteczna wynosiła 500 kg.