Dziesiąty międzyrząd jest umiarkowanie kilowato wysklepiony, ku bokom nierozszerzony, nie tworzący właściwej pseuoepipleury, w związku z czym krawędź pokrywy jest widoczna patrząc od góry. Odnóża są przeciętnej długości, bez szeregów włosków pływnych, co najwyżej z bardzo słabo rozwiniętymi włoskami pływnymi na stopach. Odwłok ma pięć widocznych, wolnych sternitów (od trzeciego do siódmego) o równomiernej, pozbawionej guzków i dołków powierzchni, z których ostatni ma tylny brzeg zaokrąglony.
Rozprzestrzenienie Przedstawiciele podrodzaju zamieszkują krainę palearktyczną; tylko H. grandis zawleczony został do wschodniej nearktycznej części Ameryki Północnej. W Europie stwierdzono 10 gatunków, z czego 4 w Polsce.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1775 roku przez Johana Christiana Fabriciusa. W 1810 roku Pierre-André Latreille jego gatunkiem typowym wyznaczył Silpha aquatica. W 1886 roku August Ferdinand Kuwert wprowadził nazwę rodzajową Megahelophorus, jednak David Sharp w 1915 wyznaczył jej gatunkiem typowym również Silpha aquatica, w związku z czym stanowi ona młodszy synonim dla Helophorus.