Międzyrzędy drugi, czwarty, szósty i ósmy mają wyraźne, wydatne guzki, z których część leży wyraźnie przed środkiem długości pokrywy. Dziesiąty międzyrząd przybiera formę rozszerzonego na bok kila, który nakrywa od góry właściwą krawędź pokrywy, tworząc swą boczno-brzuszną powierzchnią wyraźną pseudoepipleurę. Odnóża są jak na oguzkowatego krótkie i grube, o stopach zupełnie pozbawionych włosków pływnych. Odwłok ma pięć widocznych, wolnych sternitów (od trzeciego do siódmego) o równomiernej, pozbawionej guzków i dołków powierzchni, z których ostatni ma tylny brzeg zaokrąglony.
Rozprzestrzenienie Przedstawiciele podrodzaju zamieszkują krainę nearktyczną (Kanadę i północne Stany Zjednoczone) oraz krainę palearktyczną – Rosyjski Daleki Wschód, Syberię i Europę, w tym Polskę.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1886 roku przez Augusta Ferdinanda Kuwerta. Elophorus tuberculatus wyznaczony został jego gatunkiem typowym w 1915 roku przez Davida Sharpa. Przez dłuższy czas pozostawał monotypowym, aż do 1976 roku, kiedy to John V. Matthews opisał dwa wymarłe, mioceńskie gatunki na podstawie skamieniałości z północno-zachodniej Ameryki Północnej.
Do podrodzaju tego zalicza się trzy opisane gatunki: †Helophorus coopei J.V. Matthews, 1976 †Helophorus meighenensis J.V. Matthews, 1976 Helophorus tuberculatus Gyllenhal, 1808
Przypisy
Kategoria:Oguzkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1886 roku