Fryderyk II Żelazny, Fryderyk II Hohenzollern (ur. 19 listopada 1413, Tangermünde – zm. 10 lutego 1471) – elektor brandenburski w latach 1440–1471, syn Fryderyka I Hohenzollerna.
Urodził się na zamku Tangermünde.
Od 1419 roku rozpatrywana była kwestia zawarcia małżeństwa między Fryderykiem a córką Władysława Jagiełły Jadwigą, uważaną od czasu zjazdu w Jedlni (1413) za dziedziczkę tronu polskiego. W kwietniu 1421 roku doszło do zawarcia układu między Polską a Brandenburgią, na mocy którego miało dojść do ślubu Jadwigi z Fryderykiem, w momencie osiągnięcia przez niego lat sprawnych, tj. około 1427 r. Sam Fryderyk miał przybyć jak najszybciej do Polski, by zapoznawać się z językiem i obyczajami, co nastąpiło 12 kwietnia 1422. Do ślubu jednakże nie doszło, co spowodowane zostało zarówno urodzeniem się Jagielle synów, jak i sprzeciwem cesarza Zygmunta Luksemburskiego.
W 1437 objął władzę mimo że nie był najstarszym synem Fryderyka I. Stało się tak, gdyż Fryderyk I uważał najstarszego syna, Jana, za niekompetentnego.