Typy C i D – czwarta i piąta seria silnikowych wagonów tramwajowych eksploatowanych w niemieckim mieście Monachium.

Typ C W latach 1910–1913 zakupiono 100 czteroosiowych wagonów silnikowych. Miały one wózki Maximum, ale ich nadwozia były dłuższe niż te w wagonach typu A i B. W przeciwieństwie do nich siedzenia w przedziale pasażerskim umieszczono przodem do kierunku jazdy. Pierwotnie tramwaje typu C miały 24 miejsca siedzące i 25 miejsc stojących (po przebudowie 48 stojących). Każdy z wózków był napędzany przez jeden silnik o mocy 45 KM. W 1911 r. powstał prototypowy tramwaj D 1.6 nr 495.

Typ D Wszystkie tramwaje typu C zmodernizowano w latach 1926–1931 na typ D. Ich wygląd upodobniono do tramwajów nowszych typów E i F. Otrzymały one mocniejsze silniki o mocy 71 KM każdy. W latach 50. XX wieku pozostające w ruchu wagony poddano kolejnej modernizacji (wyposażono je m.in. w nowe pulpity motorniczego i nożycowe odbieraki prądu). Eksploatowano je na brygadach dodatkowych i na liniach specjalnych. W 1972 r. ostatnie tramwaje typu D wycofano z ruchu. Jeden tramwaj nr 426 sprzedano do muzeum tramwajów w Hanowerze, natomiast w Monachium do celów muzealnych zachowano tramwaj nr 490.