Puszcza Miastecka – w średniowieczu puszcza położona w południowej części Księstwa Słupskiego ograniczona rzekami Kamienicą i Słupią (od wschodu), Bystrzenicą, Kwaką i Kwaczą (od północy), Grabówką, jeziorami Bobięcińskimi Dużym i Małym i strugą Chechło (od zachodu). Południową granicę stanowiła obecna granica gminy Miastko. Południowy skraj Puszczy Miasteckiej przez stulecia był granicą zjednoczonego Pomorza Zachodniego (od 1478 do 1648), a później kolejnych jednostek administracyjnych państwa pruskiego i niemieckiego. Po 1945 granica ta wyznaczała południowy skraj powiatu miasteckiego (do 1958), a później gminy Miastko (od 1973). Polska ludność Pomorza Środkowego przybyła na te tereny po 1945 używa nazwy Puszcza Miastecka w odniesieniu do omawianych kompleksów leśnych.

Historia Część pradawnej Puszczy Pomorskiej. Jeszcze w XV stuleciu cały obszar Ziemi Miasteckiej stanowił olbrzymią puszczę. W recesie granicznym z 1408 występuje wiele nazw z tego terytorium, ale są to jedynie nazwy topograficzne, a nie nazwy osiedli. W XVI w. zakładane w tych miejscach osiedla i wsie przejęły te oznaczenia topograficzne jako nazwy. Na ogromnych połaciach leśnych pojawiali się bartnicy i smolarze.