Skórka daje się oddzielić do 1/2 lub 2/3 promienia kapelusza, początkowo jest lepka, przynajmniej podczas wilgotnej pogody, ale wkrótce staje się sucha, często drobnoziarnista, pomarszczona, w kierunku krawędzi z drobnymi skupiskami białych nalotów, których często jednak brakuje gdzie indziej, ogólnie naga i gładka, ale niezbyt błyszcząca. Blaszki Średnio gęste, szerokie, często rozwidlone, a miejscami nawet zespolone, faliste, przy brzegu zaokrąglone, przy trzonie zwężone i przyrośnięte, początkowo białe lub kremowe, następnie w okresie dojrzewania powoli stają się dość jasnoochrowe. Krawędzie równe. Trzon Wysokość 2–7 cm, grubość 1,5–4 cm, masywny, często nieregularny lub nabrzmiały, czasem grubiejący ku dołowi, początkowo jędrny i pełny, później trochę watowaty, ale nigdy pusty. Powierzchnia czysto biała, co najwyżej na końcu trochę popielata, rzadko przy podstawie czerwono nabiegła, początkowo w całości pokryta drobnym kutnerem, potem gładka, na końcu błyszcząca i czasami mniej lub bardziej pomarszczona. Miąższ Twardy, biały, po przecięciu przy powierzchni staje się lekko słomiany, ale pod wpływem powietrza ostatecznie bladopopielaty. Ma charakterystyczny owocowo-mentolowy zapach. Smak gorzki, czasami trochę pikantny, ale zawsze bardzo słaby.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gołąbek rumiany · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.