thumb|Grób Antoniego Kolnarskiego na Cmentarzu Powazkowskim w Warszawie Antoni Kolnarski herbu Ślepowron (ur. 1 grudnia 1898, zm. 22 marca 1931 w Warszawie) – kapitan dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 1 grudnia 1898 w rodzinie Antoniego (1861–1928), dyrektora Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń.. Był starszym bratem Michaliny, ps. „Mita” (1906–1983), która 24 kwietnia 1931 została zatrudniona w kancelarii Oddziału II Sztabu Głównego, w charakterze kancelistki, gdzie poznała przyszłego męża, kapitana administracji Edwarda Huszczo (ur. 1893).
Antoni uczęszczał do szkoły „Ognisko” ks. Jana Gralewskiego w Starej Wsi, pomimo tego, że jego ojciec stale zamieszkiwał w Moskwie. W 1916 zdał maturę w gimnazjum komitetu polskiego w Moskwie. Po ukończeniu szkoły oficerskiej piechoty wstąpił do tworzącego się w Moskwie polskiego pułku piechoty. W październiku 1917 został przyjęty do I Korpusu Polskiego w Rosji i przydzielony do 2 pułku strzelców. W jego szeregach, w lutym i marcu 1918, walczył z bolszewikami. Po rozbrojeniu korpusu pełnił służbę na konspiracyjnym stanowisku komendanta Wojska Polskiego w Moskwie. Następnie z tajnymi dokumentami przedarł się przez Murmańsk do Francji. Tam wstąpił do Armii Polskiej. W obozach Cloiret i Voulleux dowodził kompanią.