Odnośnie do przedstawicielstwa interesów rolnictwa, izba występowała do władz rządowych i samorządowych z wnioskami o ogólnych potrzebach rolnictwa, wydawała opinie w sprawach dotyczących rolnictwa, delegowały swoich przedstawicieli do organów doradczych oraz składały ministrowi sprawozdania o stanie rolnictwa w okręgach.

W zakresie popierania rolnictwa, izby mogły w szczególności zakładać szkoły rolnicze, organizować wystawy i pokazy rolnicze, udzielać porad i pomocy fachowej w sprawach rolnictwa, współdziałać w zakresie organizacji rynku zbytu, a także organizować ubezpieczenia i kredyty dla rolników. Izby rolnicze stanowiły podstawowe narzędzie kierowania rolnictwem i dlatego miały bardzo rozległe kompetencje. Szerokie spektrum zadań z zakresu administracji publicznej powodowało, iż izba miała najbardziej samorządowy, a przy tym władczy charakter spośród innych instytucji samorządu gospodarczego.

Nadzór nad działalnością izby sprawował Minister Rolnictwa i Reform Rolnych, a także właściwy ze względu na jej siedzibę wojewoda warszawski. Izby rolnicze miały obowiązek zawiadamiać organy nadzoru o swoich posiedzeniach.