ich nacisk uderzał w tłok połączony z samym zamkiem, spowalniając w ten sposób ruch tego ostatniego do tyłu. Taki zabieg pozwolił Hornowi zmniejszyć masę zamka do około 0,8–0,9 kg.
Podobny pomysł (jednak znacznie mniej wydajny) zastosował Karl Barnitzke przy konstrukcji bardziej znanego VG 1-5. Podczas gdy konstrukcja Horna odprowadzała gazy prochowe już z komory nabojowej, to w projekcie Barnitzkego następowało to dopiero przez cztery otwory w przewodzie lufy – zdecydowanie za późno by mieć znaczący wpływ na początkowe przyśpieszenie zamka (przez co w VG 1-5 ważył on 1,4 kg).
thumb|Rysunek ilustrujący zasadę działania karabinka Grossfuß W karabinku Horna jeden koniec tłoka jest połączony z zamkiem za pomocą przegubu, a drugi koniec jest połączony z korpusem za pomocą małej sprężyny. Tłok wykazuje również ciekawy ruch boczny. Gdy zamek przesuwa się dalej do tyłu, tłok również przesuwa się nieco na boki, umożliwiając odprowadzenie większości gazu bez wywierania dalszego ciśnienia. Rolą małej sprężyny było zapewnienie powrotu główki tłoka do pozycji wyjściowej.