Początkowo młyn był napędzany silnikiem spalinowym. W 1964 r. zelektryfikowano wieś i młyn, który odtąd pracował na napęd elektryczny. Właściciele wnosili protesty do Warszawy, po czym odzyskali swą własność, jednak z młyna wywieziono cenniejsze maszyny. Właściciele sprzedali konia i krowę, a za uzyskane pieniądze kupili niezbędne wyposażenie. W latach 70. XX w. mąż właścicielki zachorował, właścicielka nadal samodzielnie prowadziła młyn. Młyn stanął w 1984 r. Mąż właścicielki zmarł, właścicielka zachorowała. Obiekt tsał nieczynny i stopniowo niszczał,
Architektura Młyn jest murowany z pustaków cementowych na fundamencie betonowym. Ściany budynku nieotynkowane. Dach o konstrukcji drewnianej - jętkowy, kryty obecnie eternitem falistym (pierwotnie gontem). Stropy drewniane wsparte na podciągach i słupach drewnianych. Schody drewniane policzkowe. Podłogi drewniane. Stolarka okienna drewniana, okna nie otwierane, o drobnych i średnich podziałach. Drzwi i wrota drewniane - ramowe o klepkowym wypełnieniu.
Plan Budynek prostokątny (16,05 x 9,38 m) - w planie wyróżnia się część produkcyjna i przyległy do niej budynek motorowni wzdłuż krótszego boku.