Skórka tylko bardzo subtelnie ziarnista, lepka i błyszcząca, przynajmniej w środku, dająca się oddzielić u okazów słabo rozwiniętych tylko do połowy kapelusza, ale w stanie dorosłym czasami można ją obrać w całości, nawet ze środka. Blaszki U bardzo młodych osobników średnio gęste, u dojrzałych rzadkie, czasami z kilkoma wolnymi blaszeczkami, które mogą być dość długie i niezbyt często rozwidlone (niektóre okazy nie wykazują żadnych rozwidleń, nawet przy trzonie, inne wykazują kilka tu i ówdzie), sztywne, regularne, o szerokości 4–9 mm, początkowo czysto białe, następnie lekko sine lub sinokremowe. Ostrza równe i tej samej barwy. Trzon Wysokość 3–6 cm, grubość 0,5–1,2 cm, cylindryczny lub lekko rozszerzony pod blaszkami i często także maczugowaty pogrubiony u nasady, bardzo kruchy, nieodporny na nacisk palców, początkowo pełny, następnie mniej lub bardziej pusty, szczególnie u góry, lub watowaty. Powierzchnia czysto biała, zawsze bez różowego zafarbu, z tendencją do lekkiego żółknięcia, zwłaszcza po wyschnięciu, raczej błyszcząca, satynowa, drobno chropowata lub nawet pomarszczona, gdzieniegdzie siateczkowa. Miąższ Dość gruby, ale wyjątkowo kruchy, łamliwy, biały (często nawet pod skórką), jednak u osobników słabo rozwiniętych, gdzie naskórek jest jeszcze przyczepiony do środka, czasami jest lekko zabarwiony na różowo.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gołąbek wiśniowoczerwony · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.