Utrata majątku w Rosji oraz topnienie rezerw majątkowych posiadanych we Francji zmusiły ją do ponownego zarobkowania, więc od 1929 prowadziła w Paryżu własne studio baletowe. Występowała też okazjonalnie jeszcze do 1936 r. Po wybuchu II wojny światowej przeniosła się z rodziną na południe Francji, skąd powróciła do Paryża po sześciu latach i nadal prowadziła zajęcia pedagogiczne w swoim studio tańca. Miała tam wielu uczniów, a w jej lekcjach tańca uczestniczyli tak znani artyści baletu, jak: Margot Fonteyn, Alicia Markova, André Eglevsky, Tatiana Riabouchinska, Tamara Toumanova i Maurice Béjart. Jednym z jej najbliższych przyjaciół w tamtych latach był Serge Lifar, słynny tancerz, choreograf i dyrektor baletu Opery Paryskiej. Traktowano ją na Zachodzie jako żywą legendę rosyjskiej tradycji baletowej.

Przez całe życie pisała pamiętniki, które nie doczekały się publikacji. Na ich podstawie wydała jednak wspomnienia Souvenirs de la Kschessinska, primaballerina du Théâtre Impérial de St. Pétersbourg (Paryż 1960);